Aturuxar é ter anxos na voz,
azas de pombas pola gorxa.
Voar co corazón nas longas tebras
da terra; nas estradas infindas do tempo,
nas fontes onde beben as estrelas,
nos curutos do mundo, alí onde se gardan
os segredos das pedras,
os segredos das nubes,
os segredos do vento, que soio Dios desvela.

Aturuxar é ir cara o principio,
aos orixes dos ríos e das selvas,
cando a luz era nena e tiña medo
das sombras das palmeiras.

Somente no aturuxo
a liberdade deixa de ser leria
e faise urro dos pobos,
laio dos séculos, música rexa,
rezo dos fortes, dos rebeldes
que os degaros apreixan
dos mortos que morreron
coa ialama acugulada de estrelas.