Tempro Segredo - Curros Enríquez
Como acendida lámpara en estreito
pechado camarín,
así no santuario do meu peito
arde unha luz sin fin.
[ continuar leyendo ]

Como acendida lámpara en estreito
pechado camarín,
así no santuario do meu peito
arde unha luz sin fin.
[ continuar leyendo ]
¡Que triste está a aldea,
que triste e que sola!
¡A terra sin frutos, a feira sin xente,
sin brazos o campo,
sin nenos a escola,
sin sol o horizonte, sin fror a semente!
[ continuar leyendo ]
Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
[ continuar leyendo ]
Tres veces a afiei: foi a primeira
cando, ardendo a seara e mais as meses,
segou tantas cacholas de franceses
que non colleran en montós na eira.
[ continuar leyendo ]
Rebelde contra os feitos consumados,
ó descubrir América bendita
fuches da Ciencia, que a creación limita,
o primeiro entre os grandes sublevados.
[ continuar leyendo ]
A ira de Dios, en labarada ardente,
cinguiu do Vaticano a cima escura
i endómeta, estralante, xorda, dura,
prendeu do falso Cristo na aspra frente.
[ continuar leyendo ]
Ten a serena o canto,
i a serpe o alento;
o lago ten a onda,
Dios ten o inferno.
Ti tes dabondo
co que tes escondido
neses teus ollos.
[ continuar leyendo ]
Dis que por boca do Espíritu Santo,
que debe ter unha boca ben negra
púxome o cregro na misa do pobo
(¡nai que me deu!…) como naide se vexa. [ continuar leyendo ]