Aturuxar é ter anxos na voz,
azas de pombas pola gorxa.
Voar co corazón nas longas tebras
da terra; nas estradas infindas do tempo,
nas fontes onde beben as estrelas,
nos curutos do mundo, alí onde se gardan
os segredos das pedras,
os segredos das nubes,
os segredos do vento, que soio Dios desvela.
[ continuar leyendo ]
en
Celso Emilio Ferreiro |
rss 2.0 |
comentar | trackback
Sol, niste pozo escuro tan profundo
que eu son, terra amasada en sangue;
ollos meus, que sin vós non sabería
do vento azur que canta nos solpores
axóuxeres de luz de volvoredas.
[ continuar leyendo ]
en
Celso Emilio Ferreiro |
rss 2.0 |
comentar | trackback
¿Ti non sabes que eu teño outras preguntas
-poutas sanguentas sobre a miña gorxa-
e ninguén me contesta?
[ continuar leyendo ]
en
Celso Emilio Ferreiro |
rss 2.0 |
comentar | trackback
Eu non choro por ti, pois sei que mouras
xunto á fonte do tempo, alá no fondo
de tódolos camiños das estrelas.
Choro por min, cun pranto incosoláble,
que me quedei sin ti, meu limpo espello.
Coma un arbre na noite, soio e núo,
fendido polo cerne, coas raíces
sin os doces segredos das violedas. [ continuar leyendo ]
en
Celso Emilio Ferreiro |
rss 2.0 |
comentar | trackback
Ollaime ben, eu son un arbre triste
feito de escura terra.
Un segredo de outonos e de lúas
pola raíz me chega.
[ continuar leyendo ]
en
Celso Emilio Ferreiro |
rss 2.0 |
comentar | trackback
Verdes outeiros da nativa terra
durmindo nun azur de fumes quedos.
Rente de min estades, doces cumes,
pero eu estou moi lonxe, lonxe, lonxe.
[ continuar leyendo ]
en
Celso Emilio Ferreiro |
rss 2.0 |
comentar | trackback
No meio do caminho tinha uma pedra
tinha uma pedra no meio do caminho
tinha uma pedra
no meio do caminho tinha uma pedra.
Carlos Drummond de Andrade
[ continuar leyendo ]
en
Celso Emilio Ferreiro |
rss 2.0 |
comentar | trackback